Chody konia

Chody konia
Każdy ruch charakteryzuje się rytmem (odstęp czasu pomiędzy następującymi po sobie uderzeniami kopyt o podłoże), taktem (liczba uderzeń kopyt o podłoże w trakcie jednego kroku) oraz długością kroku (odległość pomiędzy dwoma kolejnymi śladami tej samej przedniej kończyny).
STĘP jest chodem najwolniejszym – 4-taktowym. W stępie koń ma największą siłę uciągu. Długość kroku konia w stępie waha się od 0,8 do 1,2(1,8)m; prędkość 4-8 km/h.
KŁUS jest chodem średnio szybkim – 2-taktowym, z fazą lotu. Koń opiera się przekątną parą nóg o podłoże, podczas gdy druga przekątna para nóg jest w ruchu. Średnia długość kroku konia w kłusie wynosi ok. 2,5 metra (u kłusaków 4-6 m.); prędkość waha się od 9 do 15 km/h.
INOCHÓD to również ruch 2-taktowy z fazą lotu, jednak koń opiera się o podłoże dwiema kończynami- lewymi lub prawymi, podczas gdy przeciwne kończyny są w ruchu. Szybkość w inochodziec jest zbliżona do kłusa, ale mniejsza jest długość kroku, a częstotliwość większa. Inochód jest chodem kołyszącym, wygodnym dla jeźdźca.
GALOP jest chodem szybkim, 3-taktowym, skokowym, z fazą lotu. Jeden 3-taktowy krok nazywany jest 1 foulee, a jego średnia długość wynosi ok. 3,5m (2-6 m.). Średnia prędkość konia w galopie waha się od 13 km/h w galopie zebranym do 30 km/h w galopie wyciągniętym. Najszybszą odmianą galopu jest CWAŁ – chód 4-taktowy (środkowy takt galopu rozbity jest na 2 uderzenia kopyt o podłoże), w którym koń może osiągać prędkość powyżej 60 km/h.
CHODY SZTUCZNE są to chody, których koń uczy się w wyniku treningu i nie porusza się nimi na swobodzie. Należą do nich tzw. chody boczne (łopatką do wewnątrz, trawers, ciąg), bądź elementy wyższej szkoły ujeżdżenia: Piaf (kłus w miejscu z wysoko, wyraźnie zaznaczonym uniesieniem przekątnej pary nóg; wyraźnie zad dźwiga większość ciężaru konia) i pasaż (zebrany kłus z wytrzymaniem fazy lotu).
Chody mogą być wysokie, niskie, długie, krótkie, z łopatki, z nadgarstka. Prawidłowy chód powinien być regularny i płynny, gdy
obserwuje się konia z przodu lub z tyłu, kończyny przednie i tylne powinny poruszać się w jednej płaszczyźnie.
Najważniejsze wady chodów:

  • ściganie – koń uderza tylnymi kopytami o kończyny przednie; może być spowodowane postawą podniebną przednich i tylnych kończyn, a także karpiowatym grzbietem
  • strychowanie – koń w ruchu uderza przednim bądź tylnym kopytem o sąsiednią kończynę; może być spowodowane między innymi postawami: wąską, zbieżną lub zestawną
  • bilardowanie i rozrzucanie (rozmiatanie) – gdy kopyta zataczają półkola
  • chód koguci – gdy koń gwałtownie podrywa tylne kończyny prawie pod brzuch; może mieć podłoże nerwowe lub chorobowe; powoduje eliminację z hodowli
  • caplowanie – koń przednimi kończynami stępuje, tylnymi kłusuje

Zobacz także http://planeta-zwierzat.pl/artykuly/konie/pielegnacja/

Źródło: “Hodowla i użytkowanie konie z elementami hipoterapii” – Jolanta Janiszewska, Angelika Cieśla